Nog herstellende van twee weken griep/verkoudheid/slapen slapen slapen/… was ik vrijdag 3 oktober naar de opening gegaan van de tentoonstelling "De menselijke maat" van Elisabet Stienstra, in Sittard.

Al voelde ik mij nog niet helemaal uitgeziekt, ik moest en zou daar naartoe, mij er niet van bewust dat ik mijn gestel daarmee achteraf een redding zou bezorgen…

Vanwege een enorm vertraagde bus in ‘s-Hertogenbosch had ik de trein naar Sittard gemist, zodoende kwam ik eenmaal te laat in Sittard middenin de wervelende tekst over het werk van Elisabet Stienstra door (mijn oud docent) Toon Teeken terecht. Wanend in grootsche kwaliteit en een scala aan prettige mensen werd het buiten steeds lichter, hoewel het begon te schemeren.

De kunst, de kunst. De beelden! Na een eigen periode van rommel, ziek zijn, vakantie en geestelijke ruis kon ik weer ademhalen. Dankjewel Bea! En dankjewel Thom en Toon. Ik kan weer ademhalen, na het etentje ‘s-avonds met een stel mede-kunstenaars en ik zwetend van de kou, trokken de kunstenaarsgeesten weer samen met mij de nacht in, om vervolgens zaterdag opgewekt en lichtelijk hyper te verklaren dat ik me… goed… voelde! Met een harnas van warme dekens vol moed.

.